Skóra stanowi jeden z narządów, który pozostaje pod ciągłym wpływem hormonów płciowych, głównie estrogenów i testosteronu. Z tego powodu stany, takie jak miesiączka, ciążą czy okres menopauzy bezpośrednio wpływają na jej wygląd. Najwięcej receptorów estrogenowych znajduje się w okolicy twarzy, narządów płciowych, okolicy łonowej oraz kończyn dolnych. Z tego powodu najczęściej zmiany w kondycji skóry można zauważyć w pobliżu tych miejsc.
Menopauza to naturalny proces zachodzący w życiu każdej kobiety między 45 a 55 rokiem życia. Moment wystąpienia klimakterium w głównej mierze zależy od uwarunkowań genetycznych, jednak zauważono również wpływ uzależnienia nikotynowego na przyspieszenie przemian hormonalnych. Menopauza w dosłownym tłumaczeniu oznacza ostatnie krwawienie. Jednak proces ten nie zachodzi nagle, najczęściej rozpoczyna się ok. 40 roku życia i związany jest ze stopniowym, nieodwracalnym wygasaniem funkcji hormonalnej jajników. Zmiany zachodzące w organizmie nie są obojętne dla skóry, wpływają na pogorszenie jej kondycji oraz przyspieszone starzenie.
W okresie menopauzy dochodzi do stopniowego zaniku hormonów, co bezpośrednio oddziaływuje na kondycję skóry i prowadzi do licznych zmian na różnych poziomach. W obrębie naskórka dochodzi do obniżonej proliferacji (namnażania się) keratynocytów, ścieńczenia wszystkich warstw, a także zaniku warstwy kolczystej i ziarnistej. Skutkuje to zwiększoną grubością warstwy rogowej. W naskórku dochodzi również do zmniejszenia ilości melanocytów, przez co skóra w okresie menopauzy jest bardziej narażona na negatywny wpływ promieniowania UV.
Zauważono także tendencję do grupowania melanocytów i tworzenia przez nie m.in. starczych plam soczewicowatych oraz zaniku komórek, co z kolei prowadzi do powstawania odbarwień na skórze. Zmiany hormonalne nie są obojętne również dla układu immunologicznego skóry, zmniejszona ilość komórek Langerhansa powoduje osłabienie funkcji obronnych, przez co rośnie ryzyko zachorowania na choroby o podłożu immunologicznym. W okresie menopauzy zwiększa się przeznaskórkowa utrata wody (TEWL), zmienia się skład naturalnego czynnika nawilżającego (NMF), spada ilość lipidów oraz wydzielanego łoju. Skóra bardzo często staje się sucha i szorstka.
Na poziomie połączeń skórno-naskórkowych można zauważyć ich spłaszczenie oraz stopniową utratę pofalowanego kształtu, przez co dochodzi do utrudnienia wymiany informacji i składników odżywczych między naskórkiem a skórą właściwą.
Zmiany wynikające z przemian hormonalnych można również dostrzec na poziomie skóry właściwej, gdzie przed wszystkim dochodzi do zmniejszenia syntezy i aktywności fibroblastów, co bezpośrednio wpływa na zaburzenia w produkcji kolagenu i elastyny. Włókna białek budulcowych ulegają degradacji, przez co skóra traci jędrność oraz elastyczność. Udowodniono, że w ciągu 5 pierwszych lat okresu menopauzy skóra traci nawet do 30% kolagenu. W skórze właściwej zmniejsza się biosynteza glikozaminoglikanów, następuje zmniejszenie ilości m.in. kwasu hialuronowego oraz siarczanu dermatanu, a skóra nie jest w stanie wiązać odpowiednich ilości wody. W trakcie menopauzy dochodzi do upośledzenie mikrokrążenia, zmniejszenia liczby naczyń krwionośnych. Słabną funkcje odżywcze oraz zaopatrzenie skóry w tlen.
W tym czasie dochodzi również do zaniku tkanki podskórnej oraz zmniejszonej aktywności adipocytów, przez co skóra jeszcze bardziej traci elastyczność, staje się wiotka, a zmarszczki są bardziej widoczne.
Zmiany zachodzące w organizmie nie są obojętne również dla włosów oraz paznokci. Bardzo często można zauważyć pogorszenie ich kondycji, łamliwość oraz kruchość. Niekiedy dochodzi także do rozwoju chorób owłosionej skóry głowy, np. łysienia typu męskiego.