Biegunka
Biegunka
Leki na biegunkę – diagnostyka podstawą doboru medykamentów
Leczenie biegunki różni się w zależności od tego, jaki rodzaj choroby ma pacjent. Wyróżnia się dwa podstawowe typy biegunki – ostrą oraz przewlekłą. Ta pierwsza zwykle wynika z zakażeń drogą fekalno-oralną, czyli poprzez przenoszenie niepożądanych substancji do układu pokarmowego na skażonych rękach, w jedzeniu lub napojach.
Ostrą biegunkę charakteryzuje też to, że ma charakter samoograniczający i trwa maksymalnie 14 dni. Jeśli rozwolnienie nie ustępuje po upływie miesiąca, to stan chorobowy można zaklasyfikować już jako przewlekły.
Przyczyny biegunki przewlekłej bywają znacznie poważniejsze niż w przypadku ostrej. Długotrwałe objawy mogą wynikać, m.in. ze zmian organicznych (np. zapalnych lub nowotworowych), zaburzenia czynności przewodu pokarmowego (tzw. zespół jelita nadwrażliwego) czy innych chorób.
Niemniej jednak do przewlekłych problemów z wypróżnianiem mogą doprowadzić też relatywnie niegroźne czynniki takie jak niedobór laktazy (nietolerancja laktozy) czy celiakia (nietolerancja glutenu).
Leki na biegunkę ostrą
Ostra biegunka zwykle wiąże się ze sporym odwodnieniem organizmu. Z tego względu w leczeniu rozwolnienia najważniejsze jest uzupełnianie niedoborów płynów i wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych. Jeśli biegunka nie jest skorelowana z wymiotami, to wodę oraz elektrolity należy stosować doustnie.
Według zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia osoba z ostrą biegunką powinna przyjmować roztwory na bazie glukozy, która ułatwia wchłanianie płynów. Oprócz tego do organizmu należy dostarczać:
- chlorek sodowy;
- węglan sodu;
- chlorek potasu.
Ze względu na to, że biegunka w postaci ostrej ma samoograniczający charakter, zwykle nie trzeba stosować leków przeciwbakteryjnych. Jednak w celu złagodzenia objawów i skrócenia czasu trwania rozwolnienia, można sięgnąć po fluorochinolony. Leki z tej grupy sprawdzają się szczególnie w przypadku pacjentów podróżujących.
Jeśli problemy żołądkowe pojawią się u osób, które odwiedzały tereny Azji Południowej lub dalej przebywają w tamtejszym rejonie, to leczenie zwykle bazuje na azytromycynie. Jest ona skuteczna wobec endemicznych bakterii występujących we wschodnim obszarze.
Leki przeciw biegunce przewlekłej
Leczenie biegunki przewlekłej trzeba zacząć od odpowiedniego zdiagnozowania przyczyn chorobowego stanu. Dobór terapii jest bowiem całkowicie uzależniony od tego, co dolega pacjentowi.
Przykładowo w nieswoistych zapalnych chorobach jelit stosowane są medykamenty przeciwzapalne i immunosupresyjne, ale w przypadku celiakii wystarczy leczenie przyczynowe, czyli wdrożenie diety bezglutenowej.
Aby doprowadzić do remisji biegunki przewlekłej, stosuje się również preparaty o działaniu zapierającym. Te wyroby stanowią uzupełnienie terapii podstawowej i najczęściej przyjmują formę pochodnych opiatów. Jeśli wspomniane substancje nie przynoszą pożądanych efektów, to na trudną biegunkę może pomóc też klonidyna (podawana doustnie) lub oktreotyd (podawany podskórnie).
W przypadku biegunki przewlekłej należy pamiętać również o odpowiednio częstym i obfitym nawadnianiu. Podobnie jak przy ostrych stanach, tutaj także przydadzą się elektrolity.